Werner Bloemers | Die verschrikkelijke Venloop toch

Werner Bloemers

Als je verhalen schrijft, heb je soms de behoefte aan een voice-over. Een persoon die je dan stiekem in je oor fluistert wat je moet doen, of wat je niet moet doen. Die voice-over bestaat uit gedachten, die wij ons eigen lijken te maken door middel van prikkels, gevoelens of eigenaardigheden. Die versterkt kunnen worden door het lezen van spannende boeken, lieflijke verhalen of melodramatische gedichten.
En soms heb ik ook een voice-over in mijn hoofd zitten, die ik dan uiteraard zelf zit te verzinnen. Dat doet iedereen, want men heeft over het algemeen 38.000 gedachten per dag. Waarvan er 80% negatief zijn, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat er even om dat ik een verhaal probeer te bedenken over voice-overs, verknochte sporthelden en regelneven.

En als ik aan de geschikte voice-over zou denken, zou ik toch wel op Wim de Bie gokken. Want die man kon er wat van met zijn typetjes. Net als zijn collega Kees van Kooten trouwens. Altijd van die grappige figuren uitbeeldend. Echter, ik moet u tot mijn diepe schaamte vertellen dat ik deze figuren vrijwel nooit heb gevolgd. Waarom niet? Omdat ik bijvoorbeeld weer een verhaal aan het schrijven was, of dat ik plompverloren naar een ander televisieprogramma met een minder satiristische inslag keek, of omdat ik naar de kroegen in Nederweert en Ospel ging, waar nog genoeg vreemde typetjes rondliepen.

Dus ik heb geen idee waar al die filmpjes ook weer over gingen. Terugkijken kan altijd nog. Heeft u dat ook weleens? Er gaat een tv-persoonlijkheid dood en dan vraagt u zich af: What the f*ck produceerde die en die nou ook alweer? Ja, u heeft toch geen tijd in dit leven om alles in u op te nemen en er dan een oordeel over te kunnen vellen. Dus u hoeft zich niet te schamen, zeker niet als er namen als Ali B. of Jeroen R. voorbij komen.

Maar dan toch: ik deed op zondag 26 maart mee met de Venloop in Venlo. Het was slecht weer en koud, maar dat is altijd beter dan wanneer het te warm is. Ik rende met mijn zeer gewaardeerde buddy Ine Jacobs, die me toch zo godbetert aan mijn jas zat te trekken. Ik mag immers niet stoppen en dit is een goede manier om dat doel te bereiken. Rechtsaf, linksaf, rechtsaf, drempel over … dat gaf Ine netjes aan. Normaal gesproken rennen wij van running blind de wedstrijden gewoon allemaal met een lintje, wat de buddy met de loper verbindt. Maar ik word gek van die krengen en kan het tot redelijke tempoversnellingen nog wel zonder doen.

Wat zou een Wim de Bie als mijn voice-over hebben gezegd, denkbeeldig fluisterend: ‘Wat ben je toch aan het doen, jemig de pemig … in die verschrikkelijke Venloop toch?’ Ik dacht tijdens de race aan mijn oom die twee jaar eerder op dezelfde dag was overleden en hups! Het gaf mij op een bizarre wijze de energie om door te blijven rennen, uiteraard aangestuurd door Ine. Dit aansturen bleek na de finish geen sinecure, aangezien het zweet bezit had genomen van mijn ogen en ik niets meer kon zien. Ook niets horen, trouwens. Dan krijg je in elk geval minder gezeik mee.

En nu denk ik: ‘ga ik nu Van Kooten&De Bie terugkijken om toch een goed overzicht van dat immateriële erfgoed te krijgen?’ Welja, waarom niet? Maar straks is er weer een andere lolbroek aan de beurt en kan je wel door blijven gaan. Het inspireert in elk geval om de humor erin te houden. Zo kreeg mijn collega daags na het overlijden van Wim een limerick van mij, die zij met een glimlach zeer wist te waarderen.

Jajaja, zonder De Bie en al die andere grapjurken hadden wij een heel andere kijk op het leven gehad.

Werner Bloemers, april 2023.