De line-up van dag 2 van Bospop beloofde voor elk wat wils. Want waar tref je een combi aan van onder andere Green Crow Collective, Clouseau, Henrik Freischlader, Triggerfinger, Kensington, the Commoners, Kaiser Chiefs en ZZ Top. En dat gelardeerd met een blik alleszins geloofwaardige tributebands. Iedere bezoeker werd op de een of andere manier wel in de watten gelegd met zijn muzikale voorkeuren en kreeg ook zijn rustmomenten. Maar wat de afsluitende act Moby teweegbracht waren gebiologeerde blikken en sprakeloze toeschouwers.
Bospop
Van begin tot einde en van podium tot in de uiterste hoeken van het veld bleef iedereen ademloos, maar vol enthousiasme luisteren en vooral kijken naar een show, die je niet losliet. Overweldigende video’s werden gecombineerd met speciale visuele live-effecten van de optredende artiesten zoals Richard Moby Hall (Moby zelf dus) en zijn werkelijk in meerdere opzichten prachtige zangeressen als Nadia Duggin en India Carney. In deze totaalbeleving van beeld en geluid zijn ondanks de nog steeds hoge temperaturen heel wat keren ogenblikken van echt kippenvel merkbaar.
Als een echt regisseur geeft Moby ook zijn podiumgenoten de kans om een keer te shinen. In de anderhalf uur, dat deze voorstelling duurt, komt iedereen aan zijn trekken. Vanzelfsprekend krijgen we ‘Porcelain’ te horen en ook het door Nadia gezongen ‘Why Does My Heart Feel So Bad?’, maar ook een door Carney voorgedragen versie van Bowies superhit ‘Heroes’ die niet alleen protesterende haren veroorzaakt, maar ook in je ooghoeken opkomende traantjes: weergaloos! Om af te sluiten met ‘Thousand’, een eerbetoon aan de vele Nederlandse en wereldberoemde dancejockeys. Wat Moby op Bospop liet zien en horen, gaat ongetwijfeld de boeken in als aboluut hoogtepunt in 44 jaar Weerter festival.
Je zou bijna vergeten, dat er deze dag toch nog heel wat meer optredens waren, die het beluisteren meer dan waard waren. Zeker de moeite waard was de podiumsessie van the Green Crow Collective uit België. Deze groove band wist vooral te imponeren door een mix van veel geografische muziekinvloeden, waarbij een opvallende rol was weggelegd voor de extroverte zanger Roeland Vandemoortele. Ook de Britse formatie ‘Razorlight had de meezingers op haar hand bij vooral de monsterhit ‘America’ en het iets minder gepolijste ‘In The Morning’.
Uit Duitsland was blueszanger en gitarist Henrik Freischlader ingevlogen. Hij heeft al op het podium gestaan samen met of als voorprogramma van o.a. Gary Moore, Peter Green en Joe Bonamassa, een bevestiging van zijn kunde en kennis van deze vaak onderbelichte muziekstijl.
In de Nocturna-tent op Bospop bleek hij een terecht fanatieke aanhang te hebben, dat ook bij een materiaalpech van ongeveer een kwartier rustig bleef wachten op de voortzetting van zijn prima act.
Tributebands zijn niet meer weg te denken in de huidige muziekwereld. Ze worden verguisd, maar evenzeer aanbeden. En dat een megatent van voor tot achter vol zit met aanhangers van door de gebroeders Wilson gecomponeerde zomerse muziek is vooral te danken aan een band, die winnaar wordt van een Nederlands tv-programma, waarin gezocht wordt naar de perfecte imitatie. Beach Boys’ Best kreeg dat voor elkaar en werkelijk iedere song werd meegezongen door het publiek, dat hield van de probleemloze, maar toch ingenieuze composities van Brian Wilson en de zijnen.
Nog zo’n band, die hun grote voorbeeld voor 99% benadert, luistert naar de naam The Ultimate Eagles en dit vijftal gitaristen zorgt ervoor, dat je met je ogen dicht aanwezig bent bij een concert van Don Henley, Joe Walsch en al die andere grote namen. En natuurlijk komen in een uurtje hits voorbij als ‘Tequila Sunrise’, ‘Hotel California’ en ‘Take It Easy’.
Ze draaien al heel wat jaartjes mee, maar elke keer dat de groep Bospop bezoekt, komt de gebroeders Wouters en medemusici in een warm bedje terecht. En ook met deze tropische temperaturen kon Clouseau rekenen op een enthousiast publiek, dat ademloos luisterde naar hits als ‘Droog Je Tranen’ en ‘Domino’, maar zich volop kon uitleven bij nummers als ‘Daar Gaat Ze’ en de onbetwistbare meezingkraker ‘Anne’. Ongecompliceerd vermaak.
Wat vroeger symfonische pop betekende met veel bombastische uithalen is sinds Jason Dowd de zanger van deze band is geworden, uitgegroeid tot een veel toegankelijker Kensington 2.0
De over-the-top geluidseffecten zijn nu gereduceerd tot een aangenaam samenspel van tonen en akkoorden, waar je een fijn concert bij beleeft. Verfrissend.
The Kaiser Chiefs is nog zo’n band, waar je een genoeglijk uurtje muziek van mag verwachten. Aangevoerd door de frontman en onvermoeibare spring-in-het-veld Ricky Wilson. Moeiteloos rent hij bij deze hoge temperaturen van links naar rechts en terug op het brede podium daarbij zonder ademhalingsproblemen hits zingend als ‘I Predict A Riot’. Maar natuurlijk gaan de fans en andere toehoorders pas volledig uit hun bol bij de kraker ‘Ruby’.
Na het overlijden van bassist Dusty Hill heeft ZZ Top steeds meer de automatische pilot uitgezet en door de inbreng van Elwood Francis kent ook Billy Gibbons wat meer rust. Wat niet wil zeggen dat hun uitgebreide oeuvre met hits als ‘La Grange’ en ‘Gimme All You Lovin’ veranderingen heeft ondergaan. Want het moet wel allemaal herkenbaar blijven.
En dat is het tijd voor Moby. Wil je daar meer van weten, lees dan dit artikel nog maar eens van bovenaf aan terug.
Tekst en foto’s door Jan Lormans
Uitgelichte afbeelding door Johan Horst
Lees alles over Bospop 2026 op onze speciale Bospop-pagina.
Er zijn nog geen reacties geplaatst