Als ik kijk naar Utopia, fascineert het mij te zien dat iedereen een droom heeft die hij of zij wil verwezenlijken. Voor die persoon is Utopia de unieke gelegenheid om zich volledig te focussen op zichzelf. Uiteindelijk komt die persoon bedrogen uit. Het is namelijk een gemeenschap waarin men ook rekening moet houden met anderen. En als je dat niet doet, zie je wat de kracht van de groep voor impact kan hebben.
Jouw passie of die van een ander?
Gaat het niet ook zo in de wereld buiten Utopia? Hoeveel mensen jagen hun eigen droom na en hoeveel mensen zijn onderdeel van de droom van een ander? In het verleden heb ik een werkgever gesproken, die mij vertelde dat de ander er was voor hem. Hij gebruikte de kennis en kunde van de ander om zelf te leren en er beter van te worden. In ruil daarvoor betaalde hij salaris. Als die persoon niet meer voldeed aan de verwachting of als de kennis gedeeld was, betekende dat vaak einde dienstverband. Is dit een uitzondering of eerder de regel?
Ga jij dagelijks met plezier naar je werk? Laat jij je dromen gaan of durf jij je hart te volgen? Mijn ervaring is dat dit niet perse hoeft te betekenen dat je alle zekerheid achter je laat. Door een loopbaanplan te maken kun je veel bereiken, mits je jezelf de tijd geeft. Wie heeft de regie over jouw werkleven? Hoe afhankelijk ben jij van je werkgever?
Als je morgen wakker wordt en je mag het werk doen dat je graag zou willen doen. Je hoeft nergens rekening mee te houden. Doe je dan het werk dat je nu doet?
Er zijn nog geen reacties geplaatst